Blog Juni – ‘Carpe Diem’

Posted on juni 12, 2014 by Dian Santoso

Het verliezen van iemand waar je om geeft is het moeilijkste wat er is. Hoewel het bij het leven hoort, blijft het verschrikkelijk. Als het toch gebeurd, dan realiseer je je ineens dat het heel belangrijk is om elke dag van het leven te genieten alsof het de laatste is. “Carpe diem”, oftewel “Pluk de dag”.

Toen ik bezig was met mijn blog, die totaal een ander onderwerp omvatte ten opzichte van mijn vorige blog, kreeg ik te horen dat de tante van mijn ex is overleden. Het was niet onverwachts, maar het valt me toch erg zwaar. Vandaar dat ik me nu focus op een ander onderwerp.

Ze was een lieve vrouw. Ze had een man en twee kinderen, één van 9jr en één van 10jr. Als iemand overlijdt, zal niemand ooit iets slechts over diegene vertellen. Maar deze vrouw was echt zo liefdevol en sterk! Ze had een groot hart, was altijd positief en had nooit een oordeel. Ik kan niet kan geloven dat iemand überhaupt iets slechts over haar te zeggen zou hebben. Maar goed, ik ken haar natuurlijk als een familie daar kijk je natuurlijk tegen andere hoek aan. Dit is mijn mening over haar en op deze manier is ze bij mij is overgekomen. Ik kende deze vrouw 10 jaar. Toen mijn ex en ik net een relatie begonnen, kreeg ik te horen dat zijn tante borstkanker had. Ik wist toentertijd niet veel te zeggen, ik klapte dicht want mijn adoptievader (mijn oom) was ook gestorven aan kanker toen ik 16jr was. Ik kende haar toen nog niet, maar ik leefde al ontzettend mee!

Mijn ex heeft een hele hechte familie. Ik moest hier eerst enorm aan wennen, want ik had dat namelijk nooit. Alleen met mijn twee zussen in die in Nederland wonen ben ik heel erg hecht, maar dat is ook pas de laatste twee jaar zo. Daarvoor was het altijd ‘oorlog’ tussen ons. Met mijn adoptiemoeder (mijn tante) heb ik niet veel, en met mijn familie in Indonesië al helemaal niet. Dus werd ik al snel verliefd op zijn familie! Ze zijn zo lief, zo gastvrij, zo behulpzaam en zo ruimdenkend. Natuurlijk botste ik soms wel met paar van zijn familieleden, maar de algehele sfeer van ‘familie hebben’ was wel heel erg fijn. Ergens om naar toe te gaan op zondagen of feestdagen en verjaardagen. Ik hou daar wel van, het gevoel om ergens bij te horen.
Hoewel ik toentertijd totaal een ander mens was; namelijk dominant, onzeker en in de war, deden ze wel hun best om mij te begrijpen. Zij en haar man waren daar een voorbeeld van. Zij was altijd positief en gaf me altijd goeie adviezen. Ik was blij toen ik er achter kwam dat ze genezen was verklaard. Met de kinderen van haar trokken we veel op, want die zijn gek op mijn dochter. Dus we gingen vaak ‘gewoon even’ naar haar. Toen het uit was tussen mijn ex en mij, moest ik weg van ons huis. Ik ben toen naar haar en haar man gegaan. Zij was het enige zus van de vader van mij ex. Naast zijn moeder, was ik altijd gek op zijn tantes. Elke tante heeft wel iets leuks en iets om van te leren. Maar zij was, zoals ik eerder al benoemde, altijd heel positief en leerde me over andere dingen nadenken. Onze interesse lag ook op spiritueel gebied. Iets waar ze voor de rest niks mee deed. Ze vertelde me dat ze reiki had gedaan en dat ze vroeger door Vietnam had gefietst. Haar man is heel nuchter, maar die is wel weer in andere dingen ruimdenkend. Dus ik snapte wel dat ze niet veel met haar spiritualiteit deed. Ondanks dat ze spiritueel was, was ze ook wel heel nuchter in alles.

Toen mijn relatie verbroken was, had ik steeds minder contact met de familie. Op zich heel logisch, maar aan de andere kant ook weer niet. We zijn voor altijd verbonden vanwege onze dochter, en toch hoorde ik ineens niet meer bij de familie. Tot op de dag van vandaag vind ik dat echt heel erg jammer, want ze hebben zo veel voor me gedaan en ik wil zo graag iets voor ze terug doen. Kort voor het overlijden van zijn tante, is ook zijn opa overleden aan kanker. Het kwam zo kort na elkaar, en geen enkel medicijn kon nog helpen.. Mijn wereld was in elkaar gestort, maar toch bleef ik er heel ‘cool’ in. Ik kan mijn verdriet namelijk met niemand delen. Tevens was ik ook bezig met mijn eigen proces. Ik wilde er zo graag voor ze zijn, maar omdat ik me niet wilde opdringen bleef ik op de achtergrond. Ik ging nog wel vaak bij haar thee drinken als ik mijn dochter had weggebracht. Of soms ging ik met haar kinderen zwemmen. Ze hield zich heel groot en bleef zoals altijd heel nuchter en heel positief.

Begin van dit jaar was zijn opa overleden aan kanker. Het idee dat zij dit jaar ook zou gaan was erg eng, maar de kans was wel heel groot. Op de begrafenis van opa las ze een speech voor en ik voelde gewoon hoe ze er mee bezig was dat ze de volgende zou zijn. Zo zwaar heb ik het ervaren en ik kon nog steeds niks doen. Opa was een sterke man. Hij was zoals mijn ex zei, een tikkende tijdbom. Maar hij was nog altijd bezig op de zaak van zijn zoon en ging vaak met oma naar de markt. Ik heb nooit afscheid van hem kunnen nemen. Maar bij de uitvaart kon dat gelukkig wel, alsnog. Ook hij was er altijd voor ons geweest.

Tot vorige maand, ging het altijd “goed” met haar. Hoewel de hele familie wist dat ze zich zo groot hield, was er niet veel te doen. Ik had haar opgezocht in het ziekenhuis en haar dochter bleef af en toe bij ons logeren. Ik wilde er zo graag zijn voor haar en nog steeds weet ik niet hoe. Ik hoorde altijd vrij weinig, totdat ik van mijn ex-schoonmoeder hoorde dat m’n ex-zwager uit Amerika even in Nederland was. Toen wist ik zeker dat het niet zo lang meer zou duren. En dat klopte. Ik vierde op een zaterdag mijn verjaardag met vrienden toen ik op FB zag dat iedereen welkom is om afscheid te nemen van haar. Die kans greep ik natuurlijk meteen. Met mijn beste vriendin ging ik ernaar toe. Het was hartverscheurend voor de hele familie. Het was heftig om even met haar te praten. Ze hield zich nog steeds heel sterk. Ik trok het bijna niet, maar ik kon me niet uitten. Tot de dag van vandaag lukt dat niet. Ik lijkt mijn emotie te blokkeren, want ik voel mijn verdriet wel, alleen ik kan niet huilen. Woensdag was het zo ver. In de middag was ze overleden. Ze is eindelijk verlost van de pijn. Ze had lang gevochten en niet gewonnen van die rotziekte. Rust in vrede lieve vrouw, ik zal je nooit vergeten.

Op mijn 16-jarige leeftijd heb ik twee vaders binnen twee maanden verloren. Ik weet wel degelijk hoe de familie zich gevoeld moest hebben. Maar, ik moet er ook voor mijn dochter zijn. Die snapte er natuurlijk nog niks van, zo’n lief klein kindje. Gelukkig heeft ze haar fantasie en onschuld nog: “O wat zielig mama, dat ze dood is”. Het lijkt alsof ze me niet wil laten zien dat het haar wat doet. Maar ze wilde op eens wel heel graag naar mijn ‘moeder’ toe, terwijl ik daar zelf geen contact mee heb. Ik kan haar niet verbieden om te gaan, dus ik heb dat toegelaten. Ze heeft immers al zoveel los moeten laten in haar korte leventje.. Ze praat er blijkbaar wel met mijn “moeder” over. Dus dat is goed.

Door de jaren heen heb ik ook veel mensen moeten loslaten. Zowel levend als door de dood. Het los leren laten went misschien wel, maar het went nooit om iemand te verliezen aan kanker. Hoewel ik met mijn gave altijd nog met mijn echte vader en mijn “pleegvader” kan praten, is het toch heel anders. Je kijkt ineens heel anders tegen het leven als zoiets gebeurd. Je gaat meer ‘leven’ en andere problemen worden dan ineens eventjes heel klein. Het leven is zo kort, je weet niet wanneer het je tijd is om te gaan. Dus leef je momenten, leer je lessen, wees lief voor anderen en geniet vooral van de leuke dingen.. Voordat je het weet is het te laat. Vandaar carpe diem. Pluk de dag elke keer.

Zoals hoe ik haar kende, had ze alles uit haar korte leven gehaald wat ze eruit kon halen. En ik hoop dat ze binnenkort even bij me langs komt als ze tijd heeft. Maar voor nu wens ik haar familie heel veel sterkte. Ik hoop dat ze weten dat ik voor ze klaar sta. Mocht er iets zijn wat ik kan doen, dan help ik graag. Mijn gedachte is bij jou, lieve vrouw..

Warme groet,

Van mij

Posted in Namaste Healing Blog.

 

Menu